Een bed van rozen, jasmijn en orchideeën

De enige manier waarop ik concreet kon bijdragen aan moeders herdenking, was zorgen voor een grafsteen. Die ontbrak nog. Mijn vermoeden was dat de familie hier zelf niet de financiële middelen voor had. Zomaar voorstellen een grafsteen voor ze te kopen, durfde ik niet. Wie weet hoe gevoelig dit lag (ik realiseer me dat ik weinig weet over de Indonesische cultuur en omgangsvormen). Een grafsteen bleek omgerekend nog geen twintig euro te kosten, dus waar hadden we het over. Maar voor hun maatstaven was dat een godsvermogen. Voor mij slechts…

Read More

Dichter bij de waarheid

Het is een zegen dat Mujihah nog in leven is. Dat zij het verhaal van haar zus Marwiyah, mijn moeder, aan Teguh wilde vertellen. Zonder tante Mujihah had ik nooit de waarheid gekend. Deels bleek het waar wat Teguh te horen had gekregen tijdens zijn vorige bezoek aan Magelang. Mijn moeder was inderdaad arm geweest. En ik was geboren uit een affaire met een man die al snel uit haar leven was verdwenen. Tot zover klopte het. Maar Mujihah had haar hoofd geschud, toen Teguh haar afgelopen weekend tijdens zijn…

Read More

Een tweede bezoek aan Magelang

Hoewel Teguh tijdens zijn eerdere bezoek aan mijn geboortestad antwoord heeft gekregen op mijn grootste vraag – leeft mijn moeder nog? – is het verhaal voor mij nog lang niet rond. Als het iets teweeg heeft gebracht, dan voornamelijk nog méér vragen. Op welk moment in mijn moeders leven ben ik geboren? Was zij getrouwd met de vader van mijn zus? Is zij tijdens dat huwelijk zwanger geraakt van mij (hoe kan mijn halfzus anders drie jaar ouder zijn dan ik)? Kan iemand me meer vertellen over de zwangerschap en…

Read More

Brief aan mijn zus

Bennebroek, 3 maart Lieve zus, Het is moeilijk om een eerste brief te schrijven naar iemand die je nog nooit hebt ontmoet. Waar moet ik beginnen? Ach, ik begin gewoon. Want ik wil je graag laten weten dat ik aan jou denk. En aan onze moeder Marwiyah. Allereerst gecondoleerd met het verlies van onze moeder. Zo kort geleden… Ik kan nauwelijks in woorden uitdrukken hoe erg ik het vind dat ik nét te laat was met haar (laten) zoeken. Het breekt mijn hart als ik bedenk dat zij nooit heeft…

Read More

Ik heb een zus!

Ik was op alles voorbereid, dacht ik. En al helemaal op het bericht dat mijn moeder zou zijn overleden. Maar dat mijn zoektocht zo ironisch zou lopen: je wacht 38 jaar en bent uiteindelijk zes dagen te laat. Extra wrang is dat mijn moeder – vlak nadat ze me naar Jakarta had gebracht om me ter adoptie af te staan – nog geprobeerd heeft om me terug te halen. Dat is wat me door Mijn Roots is verteld. Ik voel haar pijn als ik daaraan denk.   Het goede nieuws is:…

Read More

Hallo en vaarwel, mama…

Er zijn vijf fasen van rouw. Ontkenning is er één van. Die fase sla ik gemakshalve over. Of ik heb haar onbewust in de afgelopen jaren al doorlopen, dat kan ook. Hoe het ook zij, ik geloofde Christine (Mijn Roots) direct op haar woord toen ik haar sprak. Het was het meest ongeloofwaardige verhaal dat ik ooit had gehoord. En toch twijfelde ik er geen moment aan of het waar was. Ze belde me vanmiddag, stipt om 15.00 uur. Precies zoals ze even daarvoor in een e-mail had aangekondigd. ‘We hebben nieuws betreft je zoektocht.’ Een week…

Read More