Facebook: brief aan Victor

Hoi Victor,

Je kent me niet. En ik jou eigenlijk ook niet. Toch hebben we al best wat meegemaakt samen. Kijk, op deze foto staan wij (jou heb ik rood omcirkeld).

Schiphol, woensdag 24 augustus 1977: we zijn net geland na een lange vlucht. Onze moeders, onze cultuur, alles hebben we achtergelaten in ons geboorteland Indonesië. Maar we hebben elkaar. En de twee Nederlandse toeristen die toevallig in Indonesië op vakantie waren, mejuffrouw Lia Maas en mejuffrouw Tack. Zij kregen op een zekere dag zomaar twee baby’s in hun armen gedrukt, omdat jij en ik tenslotte niet op eigen houtje naar Nederland konden reizen. Deze aardige vrouwen hebben ons de hele vlucht niet meer losgelaten, zoals je op de foto kunt zien. Het ontroert me.

14102897_10206973423475968_4263747396827231134_o

Op deze dag begon ons nieuwe leven, Victor. Jij vertrok met je adoptieouders naar Gouda. Dat is wat ik later van mijn adoptieouders hoorde, die mij op mijn beurt in hun gezin hebben opgenomen in Zeeland. Van jou weet ik verder niets.

Het afgelopen jaar heb ik het zoeken naar antwoorden in concrete acties omgezet. Ik heb gezocht en heb (deels) gevonden, met veel dank aan Stichting Mijn Roots. Mijn biologische familie, het schrijnende verhaal achter mijn adoptie en onlangs zelfs de vrouw die onze adoptie heeft geregeld, Martha Chen.

Ik blader door mijn fotoalbum en kom deze foto tegen. En ik realiseer me iets. Mijn verhaal is niet compleet, zolang ik niet weet hoe het met jou gaat. Wat is er van jou geworden? Woon je nog in Gouda? Ben jij ooit op zoek gegaan naar je roots? Tijdens mijn zoektocht heb ik een hoop mensen leren kennen, die net als wij geadopteerd zijn uit Indonesië. Onze verhalen zijn ieder uniek. En toch blijkt de kern nagenoeg hetzelfde. Hoewel ik zelf nooit terug ben gegaan naar Indonesië, voelt dit al een beetje als thuiskomen. Ik voel me bevoorrecht dat ik deze mensen heb mogen leren kennen. En wie weet, kan ik hen ooit eens aan je voorstellen. Mocht je dat willen.

Ik hoop dat jij of iemand die jou kent, dit leest. Ook als familieleden/vrienden van Lia Maas of mejuffrouw Tack – destijds woonachtig in Bergen op Zoom – zich dit verhaal kunnen herinneren, zou ik daar dolgraag van horen. En nu ik toch bezig ben: in Indonesië ben ik nog een aantal weken (augustus 1977) door een Nederlands gastgezin opgevangen in Jakarta. De familie Vijverberg. Zij hadden zelf op dat moment drie geadopteerde kinderen in de leeftijd van 3 jaar, 2 jaar en 9 maanden. Wat zou het mooi zijn als ik met hen in contact kon komen.

Beetje bij beetje wordt de puzzel compleet…
Ik hoop van je te horen!

Lieve groet,
Wendy Maria Dekker

PS De kracht van social media… DELEN? JA, HEEL GRAAG! Dankjewel alvast.

Related posts

Leave a Comment