Zo, dat is lang geleden

Het is even stil geweest op deze blog. In mijn dagelijkse leven allerminst. Integendeel. Hier een kleine update… Brief aan mijn moeder Wekelijks schrijf ik columns voor Vrouw.nl/Telegraaf. Op 15 december schreef ik een wel heel persoonlijke: een spijtbrief aan mijn overleden biologische moeder in Indonesië.  Creatief hart Diezelfde maand trad ik op tijdens het eindejaarsfeest van Stichting Creatief Hart. Een stichting die zich inzet voor voor kansarme kinderen in Indonesië die niet of moeilijk toegang hebben tot het reguliere onderwijs vanwege hun lichamelijke en/of psychische beperkingen. Prachtig initiatief. Samen met Jacco Wijnia (bassist…

Read More

Uniek

“Wacht, ik wil met jou op de foto,” zeg ik tegen Tim. We ontmoeten elkaar op een zondagmiddag in Friesland tijdens het benefietconcert van Stichting KINDweesKIND. Tijd voor een selfie, want hallo: Tim is toevallig wel mooi een BN’er. Het bijzondere en nogal bizarre adoptieverhaal van Tim Dondorp heeft veel aandacht gekregen in de media. Zo was Tim dit jaar o.a. te zien in Spoorloos [klik op de link om de uitzending terug te zien]. Een programma dat ik nagenoeg nooit kijk. Maar als er in de aankondiging gesproken wordt over adoptie,…

Read More

Even tussendoor

Met opzet heb ik me stil gehouden, de eerste week van november. De week waarin ineens veel werd geroepen over adoptie. Door mensen die er een mening over hadden. En door mensen die vonden dat mensen er geen mening over mochten hebben. ‘Nederland moet stoppen met adoptie uit het buitenland,’ kopten de kranten aan het begin van deze maand. Ze citeerden het advies van de RVJ (Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming) aan het kabinet. Interlandelijke adoptie zou niet per definitie in het belang zijn van het kind. Een kind dat niet bij zijn biologische…

Read More

Dubbele loyaliteit

Als kind had ik al een loyaliteit naar zowel mijn adoptieouders als naar mijn biologische ouders – of beter gezegd: mijn biologische moeder. Over mijn biologische vader dacht ik niet zo vaak na (…). Hij heeft nooit een grote rol gespeeld in mijn leven. In mijn gemis. Mijn adoptieouders wilde ik niet lastigvallen met vragen over mijn verleden. Ze zouden denken dat ik ondankbaar was. Ondankbaar voor alles wat zij voor mij hadden gedaan. Dat is wat ik dacht. En het laatste wat ik wilde was mijn adoptieouders het gevoel…

Read More

Nina Bobo, Somewhere over the rainbow & Indonesia Raya

Op zich was een doos tissues niet overbodig geweest. Gisteren vond de tweede bijeenkomst plaats van Stichting Mijn Roots. Ik zag al m’n ‘broers en zussen’ weer. Wat een bijzonder gevoel blijft dat toch. In de dagen daarvoor hadden muzikaal multitalent Sander Metz en ik al even gerepeteerd voor het optreden dat we op verzoek zouden geven. Althans, onder repeteren verstaan wij tegenwoordig het naar elkaar toesturen van mp4’tjes. Met beiden een overvolle agenda én de afstand die tussen onze woonplaatsen zit, besloten we dat het zo ook wel kon. En ja, het kon. Elke keer…

Read More

Een nieuw spoor (voor Victor)?

Een mail komt binnen via mijn wuzzel-website. “Ik heb een beetje een rare vraag…” Een openingszin die meteen mijn aandacht trekt. De afzender heeft het artikel van Victor en mij in de krant zien staan. Het is met name haar vader die ons verhaal met veel aandacht heeft gelezen. En nu zoekt hij contact met Victor, schrijft ze. Victor heeft meer gaten in zijn verleden dan ik. Veel meer. Heb ik het enorme geluk dankzij Stichting Mijn Roots mijn hele Indonesische familie te hebben teruggevonden, voor Victor lijkt die uitkomst nog ver weg. Althans, daar is hij van overtuigd…

Read More

Radio

Omroep Brabant had lucht gekregen van mijn Indowees-blog. “Via wat doorklikken kwam ik uit bij jou. En een telefoonnummer,” aldus de man aan de telefoon wiens naam ik niet had verstaan. “Ik bel je over het verhaal van Victor en zijn zusje. En Lia en Coby uit Bergen op Zoom.” Dat ik Victors echte zusje niet was, moest ik nog wel even uitleggen. Verbaasd was hij eveneens toen bleek dat hij ‘het zusje’ zelf aan de telefoon had. Vermoedelijk dacht hij dat ik gewoon iemand was die blogs schreef over andere geadopteerden, haha….

Read More

‘Jullie waren zo schattig’

Aldus citeert een van de kranten Lia. We staan in het AD, BN De Stem, Dagblad van het Noorden, Brabants Dagblad, Eindhovens Dagblad, De Stentor, Tubantia, De Gelderlander en de PZC. Was het gisteren al een overweldigend gevoel om de twee dames opnieuw te ontmoeten, vandaag beleven we het nog een keer door ons verhaal in print te zien in meerdere dagbladen. Vanochtend stuurde Karin, Victors vriendin, mij al een foto van een artikel in het Dagblad van het Noorden. Mijn ouders lieten me vanuit Zeeland weten dat we in de…

Read More

Lia, Coby en wij: 39 jaar later

Het regende hard. De ruitenwissers van de Volvo konden het nauwelijks bijbenen. Victor had er al een rit van ruim twee uur op zitten, inclusief file. Van zijn woonplaats in Groningen tot aan mijn huis. Ikzelf had – vanwege twee wakkere peuters – ’s nachts nauwelijks geslapen. Toch waren we beiden in een opvallend zonnig humeur, toen we rond het middaguur naar Schiphol reden. Dit was de dag waarnaar we zo hadden uitgekeken. Zie hieronder onze bijzondere vereniging met Lia en Coby. Morgen staat ons verhaal in het AD. Kopen dus!      

Read More

Aftellen naar zondag

“Het kan nu niet vlug genoeg zondag zijn,” mailt Lia. Nog drie nachtjes slapen en dan zien we haar en Coby weer! Daar, op de plek waar ze ons 39 jaar geleden moesten achterlaten na een lange reis uit Indonesië. Op Schiphol. Aanvankelijk was de bedoeling dat Victor en ik onze beschermengelen zouden bezoeken in Bergen op Zoom, waar Lia en Coby na al die jaren nog steeds wonen. Maar Google Maps lachte ons uit: jawel, vanaf mijn woonplaats is dat prima te doen. Maar – hoe klein ons kikkerlandje ook is – vanaf Victors…

Read More