Dubbele loyaliteit

Als kind had ik al een loyaliteit naar zowel mijn adoptieouders als naar mijn biologische ouders – of beter gezegd: mijn biologische moeder. Over mijn biologische vader dacht ik niet zo vaak na (…). Hij heeft nooit een grote rol gespeeld in mijn leven. In mijn gemis. Mijn adoptieouders wilde ik niet lastigvallen met vragen over mijn verleden. Ze zouden denken dat ik ondankbaar was. Ondankbaar voor alles wat zij voor mij hadden gedaan. Dat is wat ik dacht. En het laatste wat ik wilde was mijn adoptieouders het gevoel geven dat ik niet van hen hield. Dat ik hen niet als mijn echte ouders beschouwde. Want dat deed ik wel degelijk. Tegelijkertijd was ik loyaal aan mijn biologische moeder. De vrouw die me negen maanden bij zich had gedragen. Zij had me op deze wereld gezet. De onverbrekelijke band tussen moeder en kind… Hoewel ik behoorlijk ambivalente gevoelens had over het feit dat ze me had weggeven, hield ik van haar. En voelde ik me schuldig, omdat ik in Nederland een nieuwe moeder had gevonden. Een moeder die in haast alle opzichten haar plaats innam. Die dubbele loyaliteit was – en is nog steeds – verwarrend.

Mijn zoektocht en alles wat daaruit is voortgevloeid. De wetenschap dat mijn biologische ouders niet meer leven. Mijn (half)zus die nog altijd in mijn geboorteplaats woont, in het huis waar ik zou zijn opgegroeid, in een ander leven. De medegeadopteerden uit Indonesië die ik heb leren kennen. Mensen uit het verleden die ik terugvond. De publiciteit in de de landelijke dagbladen. En voor het eerst in mijn leven begin ik een reis naar Indonesië te overwegen. Ja, alles is veranderd. Geen weg terug. Dat dit alles langs de zijlijn effect zou kunnen hebben op mijn adoptieouders, is iets wat ik me eerlijk gezegd pas later realiseerde. Toen de storm was gaan liggen. Zij gunnen mij alles. Antwoorden op vragen waar zij zelf het antwoord niet op konden geven. En toch blijkt dit lastig te zijn. Complex. Een onderwerp waarover we momenteel onderling nauwelijks spreken. Er wordt geen plakboek bijgehouden met krantenknipsels. Ik kan me dan ook niet onttrekken aan het idee dat ik in zekere zin egoïstisch heb gehandeld.

Maar hoe egoïstisch is het, wanneer je handelt vanuit het gevoel niet anders te kunnen? Wanneer je er zo naar verlangt je eindelijk compleet te voelen…

Related posts

Leave a Comment