Een bed van rozen, jasmijn en orchideeën

De enige manier waarop ik concreet kon bijdragen aan moeders herdenking, was zorgen voor een grafsteen. Die ontbrak nog. Mijn vermoeden was dat de familie hier zelf niet de financiële middelen voor had. Zomaar voorstellen een grafsteen voor ze te kopen, durfde ik niet. Wie weet hoe gevoelig dit lag (ik realiseer me dat ik weinig weet over de Indonesische cultuur en omgangsvormen). Een grafsteen bleek omgerekend nog geen twintig euro te kosten, dus waar hadden we het over. Maar voor hun maatstaven was dat een godsvermogen. Voor mij slechts een bedrag dat ik vorige week nog, zonder met mijn ogen te knipperen, heb uitgegeven aan een nieuwe lippenstift.

Ik wilde niets liever dan helpen. Uiteindelijk heeft Teguh namens mij aangeboden een grafsteen te kopen. Toen duidelijk werd dat mijn zus het aanbod dankbaar aannam, zorgde Teguh dat het diezelfde dag nog – afgelopen zaterdag – werd geregeld. Hij bestelde een marmeren grafsteen en liet deze graveren. Ik was stomverbaasd hoe snel zo’n steen gemaakt kon worden. Teguh, mijn zus en tante Mujihah zouden de grafsteen de volgende dag al naar moeders graf brengen. Samen met de bloemen, die Teguh namens mij had gekocht.

De dag daarna verscheen er een foto in mijn whatsapp. Ik zag het graf, de steen en daaroverheen een bed van knalroze rozen, jasmijn en orchideeën. En voelde me meer verbonden met mijn familie dan ooit.

Related posts

Leave a Comment