YES. Ik ga zoeken!

De knoop is doorgehakt! Na lang (lees: 38 jaar) wikken en wegen heb ik nu eindelijk besloten mijn zoektocht concreet te starten. Nee, ik ga niet zelf naar Indonesië. Liever roep ik de hulp in van een organisatie, die daadwerkelijk ervaring heeft met zoeken naar biologische familie in het buitenland. Die een netwerk heeft in Indonesië en de taal spreekt. Die weet welke instanties je moet benaderen en hóe.

Vandaag stuur ik een mail naar Mijn Roots. Mijn Roots is onlangs opgericht door Ana Maria en Christine. Twee uit Indonesië geadopteerde vrouwen, die andere geadopteerden willen helpen met de zoektocht naar hun roots. Ana doet dit vanuit Indonesië, waar zij enkele jaren geleden terug is gaan wonen (back to the roots). Christine werkt vanuit Nederland.

Dag Ana en Christine,

Ik ben naar jullie doorverwezen via Fiom. Gisteren heb ik namelijk via hun site een aanmeldingsformulier ingevuld waarmee ik een zoektocht naar mijn biologische moeder in Indonesië in gang wil zetten. Meteen diezelfde middag werd ik teruggebeld door een van de medewerkers. Zij zitten nu midden in een verhuizing, waardoor de administratie wat vertraging oploopt en ze wilde toch graag alvast een terugkoppeling geven. Namelijk dat een zoektocht zeker mogelijk is, op basis van de informatie die ik heb gegeven. In ditzelfde telefoongesprek wilde ze me ook even wijzen op jullie
site. Ik moest daar zeker even kijken en wellicht zou jullie werkwijze ook goed bij me passen. Heel attent! Er ligt momenteel dus nog geen ‘officiële’ opdracht bij Fiom. Ik oriënteer me nog even.

Ik krijg een goed gevoel bij het lezen van jullie informatie en de sfeer die jullie site uitstraalt. Natuurlijk heb ik nog wel wat vragen. Om te beginnen of jullie überhaupt nog ‘klanten’ aannemen momenteel? Of er ruimte is om op korte termijn een zoekactie te starten? Dat is het belangrijkste denk ik.

In het kort over mij: ik ben geboren in 1977 in Magelang (Java), Indonesië. Toen ik vijf maanden oud was, ben ik naar Nederland gekomen. En ik ben hier altijd blijven wonen. Ik ben werkzaam als freelance journaliste en illustrator. Ik woon samen met mijn vriend in Bennebroek (Noord-Holland) en we zijn sinds anderhalf jaar trotse ouders van een
eeneiige meisjestweeling.

Er was altijd al een latente behoefte om mijn biologische moeder te leren kennen, of op z’n minst meer over haar te weten te komen. Dit verlangen is inmiddels versterkt, nu ik zelf moeder ben geworden. Ook gaat de tijd dringen. Ik ga er niet automatisch vanuit dat ze – gezien haar vermoedelijk slechte leefomstandigheden – nog leeft. Ik zou het wel willen weten, of ze overleden is of niet. Ook ben ik benieuwd of ik broers en/of zussen heb. En zo ja, waar zijn zij? En of er iets bekend is over mijn vader. Ik ben er niet 100% zeker van, of ik een daadwerkelijke ontmoeting zou willen. Dat hangt mede van het verloop en de uitkomst van deze zoektocht af. Ongeacht de uitkomst: ik ben er zeker van dat ik geen spijt krijg, dat ik dit in gang heb gezet. Het zou een plus zijn, een toevoeging aan mijn leven, om antwoorden te krijgen. Ik doe dit niet om een leegte op te vullen of om gelukkiger te worden. Ik zie het niet als dé oplossing voor alles. Mijn leven hangt niet af van deze zoektocht. Ik heb een fijn leven. Maar als ik nu niet zoek, is het wellicht te laat. En daar zou ik hoogstwaarschijnlijk wél spijt van krijgen.

Tot zover. Ik hoop van jullie te horen!

Groetjes,
Wendy

Related posts

Leave a Comment