Koffie met M.

Het was haar dochter, B., die me afgelopen week spontaan benaderde via Facebook. B. schreef me dat haar ouders tien jaar in Jakarta hadden gewoond, precies in de periode waarin ik werd (geboren en) geadopteerd. “Zij weten veel over de adopties in die tijd. Ook hebben ze nog veel correspondentie van toen.” Als ik wilde, mocht ik contact met hen opnemen. Ik mailde met M., de moeder van B.

Ik zal hun volledige namen niet noemen, want het ligt gevoelig. “Beschrijf ons maar als voormalige expats in Jakarta,” zegt M., terwijl ze een slok neemt van haar koffie. We zitten op het terras in de zon, tegenover centraal station Haarlem. M. is met de trein gekomen, helemaal vanuit het oosten des lands. Hoewel ik met liefde haar kant op zou zijn gereden, stond ze erop naar Noord-Holland te komen. Ze reisde toch gratis. Daar zat wat in.

Een tas vol brieven haalde ze tevoorschijn. Brieven met namen waarvan ik sommige eerder had gehoord. Ze had kopieën gemaakt en ik mocht ze lezen. Ik mocht ze houden. Dat ze zoiets waardevols met mij – een voor haar volstrekt onbekende – wilde delen. Puur en alleen om mij te helpen in mijn zoektocht. Ik was er stil van.

Alles en iedereen lijkt met elkaar verbonden te zijn. En ik hoef alleen nog maar de verbindingen te zien. Makkelijker gezegd dan gedaan. Want er blijkt ook zo veel níet op schrift te staan. Zo veel zaken onuitgesproken. Doodgezwegen. M. en haar man hadden zich destijds kritisch opgesteld ten aanzien van adopties, zoals zij die van dichtbij hadden gezien. Er was zo veel dat niet klopte. De manier waarop de baby’s soms werden weggehaald bij hun moeder, het vaak ontbreken van enige informatie over de moeder, het feit dat naar geen enkel alternatief werd gezocht (zoals adoptie in eigen land)… Ze hadden zich er grondig in verdiept. En ze hadden genoeg met eigen ogen aanschouwd om er een mening over te hebben. Een mening die hen niet in dank werd afgenomen.

M. was bang dat zulke informatie mij af zou schrikken. Het was absoluut niet haar bedoeling mij van streek te maken. Dat had ze vooraf aan de telefoon meerdere malen benadrukt. Hoe kon zij ook weten dat dit juist de informatie was waarnaar ik op zoek was. De missende puzzelstukjes, de waarheid achter mijn adoptie. (Wellicht te beginnen met de waarheid achter adopties in het algemeen?) Ik had maar één doel en dat was die te achterhalen. M.’s getuigenis van vandaag heeft ertoe bijgedragen dat ik me wijzer voel. Geïnspireerd om verder te graven. Net zolang tot ik mijn complete geschiedenis bij elkaar heb geschraapt.

Ik ben dankbaar. Mensen als M. geven me hoop. Het gaat me ooit lukken. Dankjewel M. En de volgende keer: appeltaart bij jou thuis!

Related posts

Leave a Comment