Pinda’s & kroketten

Vandaag was er een bijeenkomst van Stichting Mijn Roots, in Utrecht. Voor het eerst ontmoette ik Ana, Christine en Corianne (die sinds kort ook voor Mijn Roots werkt) in levenden lijve. Wat een aparte ervaring om me tussen tientallen geadopteerden uit Indonesië te begeven!

Allereerst was daar Sander. Een medegeadopteerde maar ook medemuzikant. Door Mijn Roots waren we gevraagd samen een lied ten gehore te brengen. En hoewel we elkaar tot vandaag nog niet hadden ontmoet, laat staan samen hadden gerepeteerd, leek het op het podium alsof we vaker samen optraden.

Ik ontmoette Marianna. Het ongelofelijke toeval wil, dat zij tegenwoordig in een dorpje in Zeeland woont dat ik erg goed ken. Mijn opa en oma woonden er, elke zondag gingen we er heen, toen ik kind was. Mijn neef woont er. Het dorp vormt een onderdeel van mijn jeugd. En kom je niet uit Zeeland, dan is de kans nihil dat je deze plaats kent. Marianna twijfelt nog of ze op zoek wil gaan naar haar biologische familie. Ik vind haar een prachtmens.

Ik ontmoette Yudi. Yudi vertelde aan alle aanwezigen zijn verhaal. En raakte ons daarmee recht in het hart. Na afloop vertelde Yudi me, dat hij weinig heeft met de Indonesische keuken. “Ik eet het liefst een broodje kroket.” Dat vond ik nogal vermakelijk.

Hoe raar voelt het, als je ineens niet meer de enige bent met een ‘geadopteerd uit Indonesië’-verhaal. Iedereen heeft een eigen, uniek verhaal. En toch hebben we alles met elkaar gemeen. We zijn allemaal pinda’s die een oneerlijke start hebben gekregen in dit leven.

Een bijzondere dag.

Related posts

Leave a Comment