Hallo en vaarwel, mama…

Er zijn vijf fasen van rouw. Ontkenning is er één van. Die fase sla ik gemakshalve over. Of ik heb haar onbewust in de afgelopen jaren al doorlopen, dat kan ook. Hoe het ook zij, ik geloofde Christine (Mijn Roots) direct op haar woord toen ik haar sprak. Het was het meest ongeloofwaardige verhaal dat ik ooit had gehoord. En toch twijfelde ik er geen moment aan of het waar was.

Ze belde me vanmiddag, stipt om 15.00 uur. Precies zoals ze even daarvoor in een e-mail had aangekondigd. ‘We hebben nieuws betreft je zoektocht.’ Een week eerder, op 25 februari, was een lokale gids (Teguh) voor mij op pad gegaan. Ik had vooraf niet de exacte datum doorgekregen. Het enige wat ik wist, was dat erop korte termijn gezocht zou worden in Magelang, mijn geboorteplaats. Vanuit Surabaya was Teguh naar Magelang gereisd.

Nooit had ik verwacht zo snel nieuws te krijgen.

“Teguh is op twee adressen geweest waar een Marwiyah geregisteerd staat,” vertelde Christine. Marwiyah is de naam van mijn moeder. “Op het eerste adres bleek een vrouw te wonen die nooit een kind heeft afgestaan.” Teguh was naar het tweede adres gegaan. Ongelofelijk hoe ver je kunt komen met alleen een voornaam, schoot het door mijn hoofd. Er was nagenoeg niets over mijn moeder bekend. Een plaatsnaam, de wijk waarin ze woonde en een voornaam. En toch was dat genoeg. “Want,” zo ging Christine verder, “de tweede… dat was jouw moeder.”

Heel even had ik een moeder. Luttele seconden. De vrouw die mij op de wereld had gezet… daar was ze! Hee, wat een bizar gevoel. Zou ze me willen zien? Hoe had ze gereageerd? En… en…

Maar veel tijd om me in dit gevoel onder te dompelen had ik niet. “Het spijt me om te moeten vertellen,” klonk het uit de speaker van de telefoon, “maar je moeder was zes dagen daarvoor, in het ziekenhuis, overleden.” Hoge bloeddruk, beroerte, gevallen in de badkamer, ziekenhuis… Ik registreerde Christines woorden, maar mijn hersenen konden de betekenis ervan niet meteen duiden. Het enige wat door mijn hoofd bleef dreunen was ‘zes dagen’. ZES.

Daarna werd het zwart.

Related posts

2 thoughts on “Hallo en vaarwel, mama…

  1. Daphne

    Tranen in mijn ogen terwijl ik dit lees. Zes dagen, heel naar voor je.

Leave a Comment