Facebook: brief aan Victor

Hoi Victor, Je kent me niet. En ik jou eigenlijk ook niet. Toch hebben we al best wat meegemaakt samen. Kijk, op deze foto staan wij (jou heb ik rood omcirkeld). Schiphol, woensdag 24 augustus 1977: we zijn net geland na een lange vlucht. Onze moeders, onze cultuur, alles hebben we achtergelaten in ons geboorteland Indonesië. Maar we hebben elkaar. En de twee Nederlandse toeristen die toevallig in Indonesië op vakantie waren, mejuffrouw Lia Maas en mejuffrouw Tack. Zij kregen op een zekere dag zomaar twee baby’s in hun armen…

Read More

Geld, altijd weer geld…

Vandaag ontving ik een mail van mijn zus. En hoewel ik er van tevoren rekening mee had gehouden, viel de vraag die ze me hierin stelde toch nog rauw op mijn dak. Geld. In Indonesische families is het de normaalste zaak van de wereld elkaar financieel te steunen. Er is geen sociaal vangnet, dus als familie steunt men elkaar. Ik vind dat mooi. Maar waarom voel ik dan toch weerstand? Het voelt helemaal niet goed om geld naar Indonesië over te maken. Het bedrag dat mijn zus vraagt is bovendien…

Read More

Brief aan mijn zus

Bennebroek, 3 maart Lieve zus, Het is moeilijk om een eerste brief te schrijven naar iemand die je nog nooit hebt ontmoet. Waar moet ik beginnen? Ach, ik begin gewoon. Want ik wil je graag laten weten dat ik aan jou denk. En aan onze moeder Marwiyah. Allereerst gecondoleerd met het verlies van onze moeder. Zo kort geleden… Ik kan nauwelijks in woorden uitdrukken hoe erg ik het vind dat ik nét te laat was met haar (laten) zoeken. Het breekt mijn hart als ik bedenk dat zij nooit heeft…

Read More